Singxer SU-1 MagnaFied

De Singxer SU-1 is een audiobridge met een USB 2.0 input en de volgende outputs: coaxial RCA en BNC SPDIF, gebalanceerd AES / EBU XLR en I2S (HDMI). De techniek is gebaseerd op de laatste XMOS familie en Xilinx high-performance CPLD / FPGA chip. Verder worden er twee Crystek CCHD-575 klokken gebruikt welke bekend staan om de ultra lage jitter.
De MagnaFied editie is door Magna Hifi nog een keer onder handen genomen en op diverse punten nog verbeterd zoals:

  • Drie stages ultra Low Noise voedingverbeteringen
  • Er wordt een super low noise LT3042 regulator toegevoegd
  • De standaard regulator is vervangen door een ultra low noise Tentlabs 3.3V shunt regulator
  • Vervangen/toevoegen van WIMA MKS4 op kritische plaatsen
  • 4400uF Nichicon Gold series condensator aan de voeding toegevoegd

Nou kan de lezer zich afvragen, hoe kom je bij zo’n apparaat, ik heb immers de SOtM streamer met USB uitgang en Audio GD dac met Amanero USB ingang. Nou, de route daarnaar toe is best wel goed verklaarbaar:
Enkele maanden geleden had ik de Magna Mano Streamer al verruild voor de  SOtM sMS-200ultra streamer. De Mano lag best dicht in de buurt van de SOtM SmS200 ultra (via Amanero USB ingang), maar deze laatste is iets ruimtelijker met wat meer rust en mijn voorkeur ging daar naar uit.
Vanwege een zo af en toe zich voordoende “mismatch” tussen de Amanero USB interface van de Audio GD R2R 7HE dac en de SOtM sMS-200ultra streamer had Jos van Magna Hifi de Singxer SU-1 USB interface beschikbaar gesteld om te bekijken of dit soelaas bracht.

Dus hoppa, de SOtM streamer erop aangesloten en via de I2S uitgang naar de Audio GD R2R 7HE dac en muziek erheen gestuurd. Na 1,83445 milliseconden en nog steeds bij de stereokast staande, uhh zittende, had ik het al waargenomen. Dit klinkt bijzonder en sowieso veel beter. Bizar als de eerste klanken dat al teweegbrengen.
Jos gaf nog aan “hoe kan je dat nou zo snel horen” maar had helaas geen tijd om aan te schuiven bij een luistersessie. Nou, gelukkig ik wel en heb de uren daarna ongelofelijk genoten van wat ik hoorde en ik kan rustig zeggen dat dit een bizarre verbetering is. Een enorme ruimte, drive en een breder en dieper geluidsbeeld. Je kunt nu om muzikanten heen kijken om te “zien” wie erachter zit te trommelen. Ritmisch is er ook een flinke winst, patronen in het geluid kloppen beter en zijn minder “rommelig”. Wat ook zeker opvalt is de enorm toegenomen kwaliteit van het laag: diep, loeistrak en vol, prachtig gelaagd en het totale plaatje krijgt hierdoor fraai body.
Ik weet niet precies waardoor de verschillen ontstaan, dan zou je moeten weten wat er allemaal in de SU-1 gebeurt. Ja, de SU-1 zet het USB signaal van de SOtM streamer om naar in dit geval I2S maar dat deed de Amanero ingang op de dac ook al. Sterker nog, een Mano levert rechtstreeks I2S aan de dac af en dan hoeft er helemaal niet meer omgezet worden.
Om het eenvoudig te houden heb ik daarom tóch weer een Mano Music Streamer geprobeerd en dan in de “Ultra” versie. Een verbetert model wat zeer binnenkort uit gaat komen en is vergeleken met de SOtM/Singxer combinatie. Deze Mano Ultra is absoluut een stap vooruit ten opzichte van de “gewone” Mano maar legt het ontegenzeggelijk af tegen de SOtM/Singxer. Daarmee is de Mano Music Streamer natuurlijk niet gedegradeerd, want het is en blijft een geweldig fraaie en uitstekend klinkende streamer. Daarbij is de SOtM /Singxer combi ook ongeveer drie keer zo duur dan de standaard Mano en ruim twee zo duur dan de Mano “Ultra”, dus het mág ook wel beter zijn!
Er was ook nog een mogelijkheid om de Amanero ingang van de dac te vervangen voor een Singxer F1 module, maar de Singxer SU-1 interface klinkt zo bizar goed dat ik daarbij gebleven ben.

De standaard Singxer SU-1 heb ik kort in huis gehad want de MagnaFied versie was al na een paar dagen dagen klaar en dus de originele SU-1 eruit en de MagnaFied versie erin. De MagnaFied editie kost ook weer een paar honderd euro meer en dat is substantieel te noemen ten opzichte van de prijs van de standaard Singxer SU-1.
Is het dat waard? Tja, ieder voor zich, maar voor mij zeker. Dat het geluid namelijk verbetert met deze upgrade is meteen wel duidelijk. Het klinkt echt schoner in het midden/hoog tot hoog waardoor micro-details beter waar te nemen zijn. Ook de ruimtelijkheid is nog iets toegenomen. Het middengebied klonk in eerste instantie iets harder of beter gezegd minder mild dan de niet-gemodificeerde SU-1 maar dat was na een paar dagen spelen geheel verdwenen.

En dan waar het allemaal om draait, muziek. Er is weer een keur aan uiteenlopende muziek gevoed aan de set en het is werkelijk een genot om te luisteren naar wat deze set weergeeft. Bij nagenoeg elk nummer is er wel iets nieuws waar te nemen wat voorheen blijkbaar verloren ging in het geheel. En dat vind ik een van de dingen die het zo leuk maken om met audio apparatuur te stoeien,. Telkens toch weer in dezelfde nummers meer naar voren toveren. Alle verbeteringen in de set lijken voor steeds minder belemmeringen in de muziek te zorgen en dat is het uiteindelijke doel.

Een opsomming van een deel van de beluisterde muziek:

Joe Sample – X Marks the spot van album The Pecan Tree: Bizar hoe alles afzonderlijk in de ruimte staat. Je hoort alles meer op de juiste diepte, hoogte en breedte. Joe’s piano is bijna tastbaar en de percussie strak en met veel drive/attack. Hier ook zijn weer kleine percussie details die ik nooit eerder had opgemerkt.


Patricia Barber’s Black Magic Woman van het album Companion: Ook hier valt het enorm goede ritme gedrag op, geweldig hoe strak omlijnt en fel de aanslag op de bongo’s en het hele percussie deel vanaf zo’n 7 minuten samenspeelt en super goed afzonderlijk zijn te volgen.


Ferenc Snétberger’s Childhood van het album Nomad klonk al heel open en fraai ritmisch maar ook hier is de verbetering erg goed te beleven. Hier is het laag opvallend fraai en zeer goed te volgen.
De bekkens klinken zeer losjes en ruimtelijk. Ook het gitaarspel staat mooi in de ruimte en de percussie daar breed achter.


Malia en Boris Blank’s Turners Ship van het album Convergence: Het laag is fenomenaal, vol energie met enorme klappen. De percussie tastbaar met details die ik niet eerder heb gehoord. Het handengeklap was niet eerder zo natuurlijk en duidelijk omlijnd.
Ook Malia’s stem staat strak voor je neus en het totale geluidsbeeld breed en diep, je wordt er gewoon in getrokken.


Rob Wasserman’s bas op “3 guys named Schmo” van de GRP verzamelaar uit 1994 klinkt ook vol energie en fraai gelaagd. De nadruk ligt bij dit nummer op de baspartij en je wordt echt getrakteerd door de fraaie weergave hiervan.


Lee Ritenour’s L.A. by Bike van het album Rythm Sessions: Lee’s gitaar klinkt helder en erg natuurlijk, je kunt de vingers over de snaren horen glijden. Het laag is werkelijk afgronddiep en vol maar loopt nooit vast. Ook het lekkere Hammond B3 orgel staat mooi gepositioneerd in de ruimte. Het totale beeld lekker breed, diep met mooie afbakening en plaatsing van instrumenten.


Anne Biksson, Little Black Lake van Blue Mind: wat opvalt is de mooi uitklinkende piano met krachtige aanslagen. Anne’s stem staat zeer krachtig op de voorgrond maar ook de zachte stemklanken zijn subtiel maar duidelijk.


Stevie Ray Vaughan, Roughest Place in Town (Tin Pan Alley) van Couldn’t stand the weather: Stevies karakteristieke gitaarspel wordt wonderschoon neergezet met veel drive en ondersteund door prachtig baswerk, strak en vol . Het laag krijgt er toch telkens een dimensie bij lijkt wel. Dit nummer was al een genot om naar te luisteren maar zoals dit nu klinkt is wel erg gaaf en een belevenis!


Chris Jones, Fender Bender van het album Roadhouses and Automobiles: Opvallend hoe goed de toegenomen ruimtelijkheid en oplossend vermogen weer is te horen. Hier ook weer details van instrumenten die eerder niet zijn opgevallen maar boven water komen door het enorm oplossend vermogen. De gitaar klanken zijn heel fraai en ook hier weer bijna tastbaar.


Randy Crawford & Joe Sample, See Line Woman van Feeling Good: van zichzelf al een heel ritmisch nummer en doordat die eigenschap erg goed is komt dit dan ook erg sterk naar voren, de ritmiek is geweldig. Randy’s is zeer krachtig en de mannenstemmen, welke nooit op deze manier zijn opgevallen, staan mooi ver op de achtergrond. Percussie klinkt alsof zo recht voor je neus staan terwijl dit vaak wat wegvalt in het geheel.


Er is natuurlijk nog veel meer muziek doorheen gegaan, maar dan wordt het een erg lang stuk (oh, dat is het al). Ik heb wel eens de neiging om snel door de nummers te gaan. Wat nu opviel is dat ik de nummers vaak helemaal beluisterd heb, gewoon omdat het allemaal zo fraai en lekker klinkt.
Oké, ik ben dus erg enthousiast over de Singxer SU-1 MagnaFied, het is in mijn set echt een hele fikse stap voorwaarts ten opzichte van zonder de SU-1 en dat zag ik niet aankomen.
Wat mij betreft een verassing en ik raad eenieder aan: gebruik je een streamer met USB uitgang en heb je een dac met I2S ingang? Doe jezelf dan een plezier en probeer deze Singxer SU-1 gewoon, je gaat gewoon om!

MAGNA HIFI PRODUCTPAGINA

Gebruikte apparatuur:
SOtM sMS-200Ultra met sPS-500 voeding

Singxer SU-1 MagnaFied
AudioQuest Pearl HDMI kabel

Audio GD R2R 7HE DAC
Tubulus Argentus ACSS
Audio GD Master 10 geïntegreerde versterker
Xanadu HRS80 NEO luidsprekers
Tubulus Argentus USB V2 kabel

Reacties gesloten