NAD Master M33

Na een aantal zeer lovende review te hebben gelezen over de NAD Master M33 bekroop mij het gevoel dat het toch mooi zou zijn om die hele rij apparaten die nu in mijn kast wonen, te vervangen door één doos met alles erin. Maar dan alleen als de geluidskwaliteit er niet onder zou lijden natuurlijk, daarop mag niet worden ingeleverd.
Die M33 bevat zo’n beetje alles wat een muziekinstallatie voor mij zou moeten hebben: Streaming functies, een DAC, voorversterker-uitgang (voor de basactieve Xanadu HRS80), de Purifi eindversterking (waar ik sowieso al erg nieuwsgierig naar was), Dirac aan boord, eenmaal  goed ingeregeld eenvoudig te bedienen (handig voor mevrouw AudioEnZo) en het ziet er nog goed uit (naar mijn smaak tenminste). Daarnaast zou dit een pittige reductie van diverse kabels kunnen betekenen.

Er is maar één manier om erachter te komen of dit apparaat in staat zou kunnen zijn om mijn set over te nemen en daardoor behoorlijk te vereenvoudigen. En zo kwam het dat de M33 hier een week in huis heeft mogen wonen om mij te overtuigen van al het moois wat in al die reviews is opgetekend.
Bij het uitpakken van de M33 valt meteen al een groot voordeel op ten opzichte van bijvoorbeeld een Audio-GD Master 3 eindversterker en dat is het gewicht, namelijk een kleine 10 kilo. Dat scheelt wel even in vergelijk met de 4x zwaardere eindbak, om van de voorversterker en DAC nog maar te zwijgen.

Het aansluiten zelf is natuurlijk een eitje: power-, netwerk-, speaker- en interlink-kabel naar de Xanadus’s erin en klaar is AudioEnZo. Na aansluiten op het netwerk blijkt er een firmware update beschikbaar, dus die er maar meteen ingeschoten.
Daarna is het een kwestie van BluOs op een telefoon, tablet of laptop installeren en na het aangeven van pad waar de muziek uithangt (in mijn geval de NAS) is het eigenlijk gedaan. De Master M33 wordt door BluOs vlekkeloos op het netwerk gevonden.

Na een minuutje of 10 indexeren van de muziek is alles beschikbaar om af te spelen. Alles? Nou dat nou ook weer niet, DSF bestanden worden niet herkend, da’s jammer, maar de rest gaat zo te zien wel goed.
Wat ook niet helemaal doorkomt zijn de album covers. Daar blijkt een beperking van 600kB en blijkbaar zijn er behoorlijk wat groter dan dat en die zie ik dus niet, zowel niet in de app als op het display. Jammer maar dat is ook niet het belangrijkste.
Ik heb de M33 eerst een paar dagen continue laten spelen, uiteraard niet 24 uur op oorlogssterkte maar wel spelen, zonder bijzonder op de kwaliteit van de muziekweergave te letten. Een leuke periode om alle mogelijkheden te leren kennen. Vanuit de BluOs app zijn nagenoeg alle functies te vinden en in te stellen. Maar ook vanaf het grote display op het apparaat zelf zijn veel instellingen te maken.

 

Hoe klinkt de M33 dan? Want daar gaat het zoals altijd weer om. De mogelijkheden van zo’n machine mogen legio zijn, zolang de muziek er maar niet onder lijdt. En daar heb ik best een “struggle” mee gehad en vooral omdat de recensies zo bizar lovend zijn.
Na de inspeel-periode ben ik er in ieder geval goed voor gaan zitten. In eerste instantie gewoon even lekker door wat favoriete nummers scannen, je kent dat vast wel, om een eerste indruk te krijgen, om daarna serieus te gaan luisteren.

Een van mijn favoriete “test” nummers is Liberty van Anette Askvik. In dit nummer zitten een aantal mooie aspecten om klank te beoordelen. Haar stem is heel delicaat en vooral de zachte uitklinken van woorden kan heel mooi zijn. En daar vind ik de M33 niet echt in uitblinken, de subtiele stem slist naar mijn smaak teveel en als ik iets irritant vind is dat het wel.
Alhoewel het erg schoon klinkt is ook het middengebied aan de iele kant. De normaal gesproken zeer fraaie saxofoon hoort body te hebben, maar klinkt op de M33 te slank.

Van Dieter Ilg’s album Mein Beethoven draai ik altijd meerdere nummers, wat een heerlijke muziek is dat. Het nummer Adagio is een heerlijk wegzwijmel nummer, gewoon bas, piano en drum, klaar. Maar ook hier mis ik wat body in het laag midden gebied bij het pianospel terwijl de bekkens wel erg aanwezig zijn. De tonale balans is een beetje een badkuip model.
De bas weergave is op zich wel lekker rond, echter de gelaagdheid is minder fraai dan dat ik ben gewend wanneer aangestuurd vanuit de Master 1 voorversterker.

Lee Ritenour’s Spellbinder van het album Smoke ‘n’ Mirrors, heerlijk gitaarwerk, ondersteunt door lekker ritmisch percussiewerk. De bongo’s zijn hier strak omlijnt en mooi fel. De gitaar is wat minder rijk en dat is toch weer dat body verhaal helaas.

Een nummer zoals Keith Don’t Go van Nils Lofgren zit van zichzelf als erg goed in de felle gitaaraanslagen. Daar hoeft een versterker niets meer aan toe te voegen. Toch wordt het mij met de M33 een tandje teveel. Ik heb de neiging om het volume harder te zetten om toch wat meer body te horen maar dan gaat de boel een beetje teveel aan de haal en wordt de weergave heftig en onrustig in mijn beleving.

Sara K’s Running Away From You ken ik wel dromen en ondanks het Stockfisch sausje kan ik de klank goed waarderen. Het nummer is erg rijk van klank, maar ook hier weer een slis teveel en gaat de rijkdom een beetje teveel verloren.

Ik heb zo een aantal dagen zitten luisteren naar de NAD Master M33 en het is niet mijn geluid. Ik ging me op een gegeven moment steeds meer irriteren aan het geslis van stemmen en het midden/hoog is te piekerig naar mijn smaak. Met de aanwezig toonregeling is het allemaal wel wat bij te regelen natuurlijk maar de basis zou naar mijn idee al goed moeten zijn.
De M33 heeft Dirac aan boord en heb daar ook mee gepoogd de show te redden. Daar hoopte ik wel het een en ander mee te redden, maar de meting gaf niet al te veel rare afwijkingen in mijn kamer en corrigeert standaard maar tot 500 Hz. Voor correcties vanaf die frequentie heb je een volledige licentie nodig. Wellicht dat dat nog wat kan brengen.

De afstandsbediening krijgt een pluim, wat een mooi ding is dat zeg. Zwaar, lang en voorzien van mooi blauw achtergrond verlichting. Er zitten natuurlijk véél te veel knopjes op, maar dat mag de pret niet drukken.

Na een week of twee heb ik mijn eigen set weer op stoom gebracht en tja, het klinkt afgezaagd maar dat is dan echt wel thuiskomen. De autoriteit, coherentie, deze kwaliteit zou de M33 op z’n minst moeten halen om iets in mijn set te mogen vervangen en daar had ik echt op gehoopt.
Overall gezien is het wel een heel schone klank maar het te felle hoog, het gemis aan body in het middengebied én minder gelaagdheid in het laag zorgen ervoor dat de M33 en mijn persoontje toch geen vriendjes zijn geworden.
Dat het laag iets minder fraai was had ik niet verwacht, de Xanadu’s hebben immers eigen versterkers aan boord voor dit doel. Zo zie je maar weer dat ook de kwaliteit van een pre-out een duit in het zakje doet.
Afijn, het was een leuk avontuur, maar het is gewoonweg in de basis niet mijn sound en dus stopt dat avontuur hier…..

NAD MASTER M33 HOMEPAGE

Gebruikte apparatuur:
Voedingskabels Nanotec #308 PC-Triple C koper met Iego koper-rodium stekkers (nanoPWR 308)
1 x Purecable nanoPWR 309 (gebruikt op de DAC)
Purecable 8-voudig Nano Block met iFi AC iPurifier
Synology DS212+ NAS
SOtM sNH-10G switch met sCLK-EX op sPS-500 voeding
Intel NUC8i7BEH met iFi DC iPurifier2 in de voeding
Purecable netHQ V2 netwerkkabels (3x)
NAD Master M33

SOtM sMS-200Ultra Neo met sPS-500 voeding
Tubulus Argentus USB V2 kabel
Holo Audio MAY DAC Level 2
Audio-GD Master 1 voorversterker
Purecable linkMSTR XLR interlinks
Purecable linkMSTR RCA interlink
Audio-GD Master 3 eindversterker met WBT WBT0703CU en Nanotech GS#79 Reference modificatie

Purecable speakerMTSR luidsprekerkabel
Xanadu HRS80 luidsprekers met IsoAcoustic GAIA II

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.